Tag Archives: marathon

De verloedering van mijn blog

De afgelopen weken heb ik weinig gepost op mijn blog. Toch zat ik niet stil: in Utrecht liep ik op de Singelloop een nieuw PR op de 10km: 37:48. Ondertussen heb ik een baan gevonden bij Deloitte waar ik 1 december ga beginnen en natuurlijk ging de marathonvoorbereiding gewoon door. Inmiddels is het aftellen geblazen: over 5 nachtjes maak ik mijn opwachting in het Olympisch Stadion van Amsterdam voor de 42,2km lange loop. Doel: onder de 3:00:00, net als vorig jaar. Of het gaat lukken? Ik heb echt geen idee. Waar ik vorig jaar zeer zeker was van mijn kunnen, twijfel ik nu een beetje. We zullen het zien. Ik heb er in elk geval veel zin in!

Foto’s en video Amsterdam Marathon 2010

Het zal niemand ontgaan zijn, de marathon van afgelopen zondag in Amsterdam. Hierbij mijn serie foto’s die het verloop van “soepel en fit” naar “verkrampt en kapot” mooi weergeeft! Ook een filmpje met achtereenvolgens mijn doorkomst op (ongeveer) 21.1, 26, 30, 35, 40 en 42,2km.

Verslag Amsterdam Marathon

Zondagochtend liep ik om kwart voor 9 de Sporthallen Zuid bij het Olympisch Stadion in. “De Dag” was aangebroken. De Amsterdam Marathon stond op het programma. De marathon waar ik zo graag onder de 3 uur wilde gaan lopen en waar ik een half jaar naar had uitgekeken en voor had getraind.

Na een korte tegenslag, ik was mijn chip vergeten, was deze gelukkig snel verwerkt: binnen 10 minuten had ik een vervangende chip. Nadeel: mijn tussentijden konden niet naar Twitter overgezet worden want startnummer en chipnummer waren bij de start nog niet gekoppeld.

De start, in het Olympisch Stadion, was super. Na een zeer zouteloos praatje van Burgemeester van der Laan klonk om precies 9:45 het startschot.

Rustig beginnen was het uitgangspunt. Meteen proberen om mijn doeltempo van 4:15/km te vinden. Me daar in vastbijten en niet meer los laten, zo had ik het bedacht. En, verdomme, wat ging het heerlijk! De eerste paar kilometer was het even zoeken maar daarna zat ik in een prima ritme.

Op 5, 10 en 15km netjes mijn gelletjes gepakt en met groeiende tegenzin weggesabbeld. Het stuk langs de Amstel naar Ouderkerk was wat saai maar eigenlijk goed te doen. De terugweg was een stuk leuker lopen en de 20 en 21,1km (1:30:03) punten werden nog steeds prima op tempo gepasseerd.

Toen we het Amstelpark op draaiden kreeg ik het voor het eerst wat lastiger. Geen pijntjes of problemen met de ademhaling maar toch een terugvallend tempo. Net na de verzorgingspost op 30km werd dat bevestigd met een kilometer in 4:28. Niet goed.

Met nog 12km voor de boeg besloot ik geen weerstand te bieden tegen de toch redelijk plotselinge afname van snelheid. Die 3uur moest ik laten varen, alles daar net boven zou ook super zijn! En, ik wilde kostte wat kost niet gaan lopen, zoals ik tijdens mijn eerste marathon in Utrecht had moeten doen.

Het werd zwaarder en zwaarder, zoals ik dat van mijn eerste marathon ook nog wel kon herinneren. Je benen willen niet meer, in je hoofd knakt er ook iets en je begint je af te vragen waarom je dit eigenlijk doet. De kilometers duren langer -helaas niet alleen voor je gevoel- en dat komt de moraal niet ten goede!

Met kilometers tussen de 4:30 en 4:45 liep ik naar het 35km punt. Onderweg nog aangemoedigd door oud studiegenoot Thijs, wat weer een korte oppepper betekende. Rekenden dat ik zou kunnen doorlopen met 4:45/km zou ik nog steeds op 3:06 uitkomen, een mooie tijd!

Bij de waterpost op het 35km punt mistte ik het laatste bekertje omdat er iemand precies tussen bleef lopen. Kon die man natuurlijk ook niet zo veel aan doen (hij zal wellicht ook moe geweest zijn?) maar ik moest dus even stoppen en een paar meter terug.

Nou was het stoppen niet zo erg, maar het gevoel in mijn linker hamstring wel.. Een klein, heel licht, prikkeltje. Venijnig, gemeen, het begin van kramp.

Rond het 36km punt stond Pieter klaar met zijn telefoon (hij zou de tussentijden doorzetten naar Twitter, was zoals gezegd mislukte) en hij maakte onderstaande filmpjes. In het eerste filmpje is het best te zien hoe ik me voelde: ik ging dood.

Net als Pieter gestopt is met filmen komt er weer zo’n krampscheut door mijn linker hamstring. Wetend/denkend dat Pieter mij nog kan zien loop ik door. (Het kopje van Bloemendaal was genoeg afgang voor dit seizoen).

Het doorlopen gaat nog zo’n 200m goed. Dan: kramp, linker hamstring, stoppen, rekken. Kut. Nog 5km.

Het gaat goed tot het Vondelpark, daar schreeuw ik het uit als ik net onder het bruggetje vandaan kom. Rechts heeft nu ook kramp.. Met mijn tenen op de stoeprand probeer ik het eruit te drukken. Dat werkt, lijkt het.

Tot twee keer toe ga ik te vroeg weer door om schreeuwend de stoeprand weer op te zoeken. Scheldend en vloekend tegen de kramp, tegen mezelf en dat ik door moet. Door kan ik uiteindelijk, dat valt dan weer mee.

Door het Vondelpark loop ik inmiddels 5:00/km. Het voelt als strompelen en ik ga er vanuit dat het er niet uit ziet. Doorkomst op 40,2km is 3:00:30. Ik kan nog steeds dicht in de buurt van 3:10 komen als ik er twee kilometers van 4:45 uit weet te persen!

40,8km, mijn naam wordt geschreeuwd vanaf de kant: een Dam tot Damloopster van het team waar ik in mee liep. Ik krijg zowaar en lach op mijn gezicht getoverd en zwaar nog even. 100m verderop wat water gepakt: nog 1,2km!

41,1km. BAM. AAAAAAAAAAAAUW. KRAMP.

Niet te zuinig dit keer. Aan de rechterkant verkrampt mijn hamstring en kuit, links doet mijn bovenbeen vrolijk mee. “Oeeeeeeeh”, klinkt het vanaf de kant kort daarna gevolgd door een heerlijk Amsterdams “Gaat het schat?”.

Met wat hulp van wederom een stoeprandje voelt mijn rechterbeen zich weer wat beter. Links is ook een beetje weggetrokken en ik wil door. Een halve stap later kom ik daar op terug.. Verdomme! AUUW!

“Kom maar hier schat, dit gaat niet werken”, het Amsterdamse-accent weer. Al shag-rokend neemt ze nu achtereenvolgens mijn rechter- en linkerbeen onder handen. Pffft, dat voelt echt heel, heel veel beter ineens. Langzaam ontspannen mijn benen weer een beetje. Ik mag niet weg voordat ik alles heb losgeschud (een minuut of 3-4), en eigenlijk wil ik ook niet eerder weg.

De laatste kilometer loop ik om mezelf heel te houden, ik wil niet nog een keer kramp. Een eventuele 3:10 is al lang niet meer mogelijk, gelukkig blijft 3:15 te doen.

Bij binnenkomst van het Olympisch Stadion zoek ik mijn vriendinnetje en ouders. Op de laatste 100m zie ik ze zitten, precies ter hoogte van de finishlijn. Ik heb het gehaald! Het is me gelukt! Op 3:13:30 stopt de klok voor mij. Bij lange na geen 3uur, zo ver ben ik gewoon echt nog niet, maar wel een prachtig PR waar ik trots op kan zijn!

Road to the Amsterdam Marathon – nog 48 uur!

Nog twee nachten slapen -voelt als: nog 48 uur wachten- en dan is het zover. De marathon van Amsterdam 2010! Voor mij de tweede marathon “van mijn leven”. De laatste 48 uur breng ik slapend, etend en scriptie-schrijvend door. Mijn volgende blogpost wordt waarschijnlijk zondagavond, hopelijk met een mooi resultaat!

Nog één keer:

Doel

Finishen onder de 3 uur. Daar heb ik eerder al meer over geschreven.

Plan van aanpak

Zo constant mogelijk 4:15/km lopen en dat 42km en 195 volhouden. Niet harder van start, niet trager van start: gewoon direct het doeltempo zoeken, vinden en vasthouden. Het liefst in een groepje dat hetzelfde tempo loopt. Lekker achteraan hangen en niks doen (tip van Hardloper/Roberto na afloop van de Dam tot Damloop. Mocht je op deze site verzeild raken en mij herkennen omdat je me 3uur lang uit de wind gehouden hebt zonder dat ik over nam, je moet bij hem zijn).

Gelletjes eten en wat slokken water drinken op 5, 10, 15, 20, 25 én 30km (6x). Daarna nog water drinken op 35 en 40km.

Het klinkt zo simpel als je het opschrijft. Zondagmiddag rond 13:00 zal ik weten of het ook zo simpel was (persoonlijke voorspelling: nee, maar het gaat wel lukken)!

Onderweg op de hoogte blijven?

Dat kan via Twitter: ik probeer iemand zo gek te krijgen om mijn tussentijden (elke 5km) te Twitteren (gewoon op mijn eigen account). Daar lees je dus de laatste “ontwikkelingen” onderweg!

Nog tips?

Ik hoor ze graag! Via Twitter, hieronder in de reacties of via de mail.

Road to the Amsterdam Marathon – nog 7 nachten!

Nog 7 nachten slapen en dan is het zo ver, de Marathon van Amsterdam! Ik heb er al enorm veel zin in en heb er een behoorlijk goed gevoel over dat ik mijn doelstelling van een tijd onder de 3:00:00 waar kan gaan maken.

Laatste lange duurloop

Afgelopen donderdag liep ik mijn laatste lange duurloop van 34,74km. Via Montfoort, Woerden en Harmelen had ik een mooie ronde met een gemiddeld tempo van 4:38/km die ik zéér stabiel liep. Het herstel was goed en ik heb eigenlijk geen pijntjes gehad. Zeer positief en mentaal een prima opsteker dus! Alle details van deze training vind je hier.

Eten en drinken onderweg

In mijn vorige blogpost schreef ik dat ik een bottlebelt had aangeschaft waar ik voor het eerst mee had gelopen. Hoewel het erg fijn was om onderweg gelletjes (vermengd met water) en vocht binnen te krijgen was het lopen ermee niet erg comfortabel. Elke 400m moest ik de band weer naar beneden schuiven omdat hij onder m’n oksels zat. Pas toen het laatste flesje leeg was bleef hij redelijk stabiel zitten en hoefde het maar 1 keer per 800m.. Kortom: weg ermee.

Tijdens de marathon ga ik vertrouwen op de waterposten onderweg voor het vocht en mijn gelletjes voor onderweg. Ik heb onderstaande band besteld waar je gelletjes in kun klemmen zodat ik er genoeg mee kan nemen. Een stuk beter dan zo’n zware, klotsende band om mijn middel!

Laatste week – plannen

Deze week loop ik nog twee korte stukken om soepel en in beweging te blijven, voor de rest pak ik vooral veel rust en zorg ik voor goed (maar ook weer niet overdreven veel) en gezond eten en wat meer drinken dan normaal. Ook ga ik vanaf vandaag wat eerder naar bed en wat eerder opstaan zodat ik zondag “fris” ben aan de start (om 9:45 al). Ik heb altijd wat meer moeite om in de ochtend lekker te lopen (loop liever later in de middag) dus die extra fitheid is welkom!

Road to the marathon – nog 11 nachten slapen!

Nog 11 nachten (lange nachten, rust pakken) slapen en dan moet het gebeuren. Mijn tweede marathon en mijn eerste marathon onder de 3:00. Vorige week heb ik (slechts) twee keer rustig getraind en deze week doe ik de laatste duurlopen. Volgende week vooral rust pakken en twee keer een uurtje lopen en dan ben ik er helemaal klaar voor. Vandaag begon het voor het eerst te kriebelen..!

Gisteravond na mijn werk liep ik nog een lekker duurloop door het Amsterdamse Bos. het zal één van mijn laatste loopjes daar zijn. Ik loop er alleen ‘s avonds en daar wordt het langzaamaan echt te donker voor, zeker omdat er geen verlichting is en de paden toch lang niet overal vlak zijn. Gisteren ging het lekker en deed ik 20km ronde met 4:18/km gemiddeld, iets langzamer dan het tempo dat ik volgende week zondag wil lopen. Alle details vind je hier.

Bij thuiskomst lag er een enveloppe op me te wachten waarin mijn startnummer en -vak aangekondigd worden. Helaas heb ik weer de fout gemaakt om precies 3:00:00 op te geven als eindtijd waardoor ik precies op de seconde in het 3e in plaats van 2e vak start. Positief: voorkomt waarschijnlijk dat ik te hard van start ga. Hopelijk staat de pacer voor 3:00:00 ook in startvak C en kan ik alsnog gewoon bij die groep aansluiten. Helaas is er geen pacer voor de 3:00:00 tijdens de Marathon van Amsterdam..

Vandaag heb ik ook nog een aankoop gedaan waarvan ik nooit gedacht had dat ik ‘m zou doen. Bij de Run2Day in Utrecht heb ik een Bottlebelt gehaald.. Tot een paar dagen geleden zou ik gezegd hebben dat ik nooit met zo’n lelijk, overdreven ding zou lopen. Totdat ik me af ging vragen hoe ik 4/6 gelletjes mee ging nemen en ging zorgen dat ik op de juiste moment mijn vocht binnen kon krijgen. Iemand langs de kant van de weg is me toch een te groot risico (wat als je iemand mist? als diegene niet op tijd op de juiste plek is?). Dus, een Bottlebelt (nu in de aanbieding voor €10).

Morgen ga ik er mee lopen tijdens mijn laatste lange duurloop en dan zal ik merken hoe het bevalt. Normaal neem ik mijn gelletjes “puur” en drink ik helemaal nooit onderweg (want, hoe kan ik dat neenemen?): dat kan ik nu mooi nog even “oefenen”.

Nog 11 nachtjes en het begint langzaam te kriebelen!

Ambities moet je uitspreken: op weg naar een marathon in 3:00:00

Op 17 oktober 2010 ga ik de uitdaging aan om een de marathon van Amsterdam in minder dan 3 uur te volbrengen.

De marathon

Voor een hardloper is de marathon met 42,195km de langste afstand die je kunt volbrengen. Alles boven deze afstand valt onder de noemer “ultrarunning”.

Duurloop, snelheidstraining, krachttraining, een uitgebalanceerd voedingsschema en een ijzeren motivatie zijn enkele ingrediënten die het goed volbrengen van een marathon mogelijk maken.

Wikipedia.nl

Utrecht Marathon 2008

Eén keer eerder liep ik de hele marathon: op 24 maart 2008 in Utrecht. Met een veel te beperkte voorbereiding en zonder écht een idee te hebben waar ik aan begon werd het een enorme opgave om überhaupt te finishen. Ik heb dagen moeite gehad met lopen en was compleet uitgeput. Toch gaf het een enorm goed gevoel dat ik de finish, na 3 uur 32 minuten en 50 seconden, bereikt had.

Dat gevoel wil ik weer ervaren met als extra prikkel om er een tijd aan te verbinden waar ik oprecht heel trots op kan zijn.

Trainen, trainen en nog meer trainen

Sinds een aantal jaar ben ik -behoorlijk onregelmatig- bezig met hardlopen. De ene keer trainde ik 3-4x per week, vervolgens weer een paar maanden niet. Soms liep ik 2-3 wedstrijden/evenementen in een maand en daarna weer een paar maanden niet. Uit mijn eerdere marathonervaring weet ik echter dat ik het niet zal redden als ik halfbakken aan de slag ga met mijn trainingen. Er moet consequent veel getraind worden, uiteraard afgewisseld met voldoende rust en herstelmogelijkheden tussendoor.

Sinds eind maart 2010 train ik 3, 4 of 5 keer per week. Afhankelijk van de afstanden die ik loop, de tijd die ik ervoor heb en in hoeverre het voelt dat mijn lichaam weer klaar is voor de volgende training. Om aan te geven dat het niet vanzelf gaat: in maart liep ik 24km, in april 168km, mei 211km, juni 201km, juli 252km en augustus komt als het goed is iets boven de 300km uit.

Wedstrijden

Tussen de trainingen door prikkel ik mezelf door mee te lopen met wedstrijden. Hierdoor heb ik niet alleen een lange termijndoel (de marathon) maar ook doelen op de korte termijn: een PR op de 5km, 10km, 10EM, halve marathon en 25km. Het lukt me goed om voor elke wedstrijd volledig op te laden en daar tijdens mijn trainingen naartoe te werken.

Door de extra wedstrijden krijg ik ook een heel duidelijk beeld van mijn voortgang. Waar ik tot vorig jaar nog veel moeite had om boven/onder de 14km/h -4:17/km- uit te komen tijdens wedstrijden -laat staan tijdens trainingen- lukt het nu om tijdens wedstrijden een behoorlijk stuk boven/onder de 15km/h -4:00/km- te lopen.

Nog iets minder dan twee maanden..

..en dan is het zo ver. De sportprestatie waar ik dan bijna 7 maanden voor getraind heb. Op 17 oktober 2010 zal om 9:45 “mijn” startschot klinken. Ruim 42 lange kilometers die ik hopelijk met veel plezier onder me weg zal zien glijden.

Ik kan een glimlach niet onderdrukken bij het idee -en de hoop- dat ik dan rond 12:45 het Olympisch Station in Amsterdam binnen zal lopen met misschien wel een tijd van 2:xx:xx op de klok. Nog maar even een stukje lopen nu..

Foto via Weblog Peter Visser

Road to the marathon: terugblik op mijn eerste marathon

Dit stukje heb ik 2,5 jaar na de genoemde marathon geschreven. Feitelijke onjuistheden zijn dus niet uitgesloten en mogelijk bewust toegevoegd om de dramatiek wat te vergroten!

In de aanloop naar de marathon van Amsterdam een korte terugblik op mijn eerste en tot nu toe enige marathon: de marathon van Utrecht die ik op maandag 24 maart 2008 liep.

Het idee

Zo, ik heb me ingeschreven voor de marathon van Utrecht!

Ik ben nu een maand fanatiek aan het trainen.. Ik heb mezelf als doel gesteld om het in 3 uur te gaan doen.. Wellicht wat ambitieus, maar ik denk dat het erin zit!

– Geschreven door mijzelf op 14 februari 2008

Stoere/naïeve praat vooraf, altijd makkelijk als je geen idee hebt wat je te wachten staat..

De voorbereiding

Op dat moment was ik dus een maand aan het trainen, als ik me goed herinner zo’n 4 á 5 keer in de week. Ik was begonnen met een schema op MyAsics.nl en had verder geen flauw benul wat een marathon lopen inhield. Ik had op dat moment 3 of 4 halve marathons in de benen, sinds 2003 waarvan mijn snelste in 1:31:51 (oktober 2007). Ik had nog nooit verder dan 21,1km hardgelopen.

Ik liep vanaf half januari tot eind februari iets meer dan 210km. Destijds hield ik dat handmatig bij op MapMyRun.com.

De eerste week van maart ging ik op wintersport, geen training die week dus.. De week erop had ik maar weinig zin om te lopen en deed ik dat dan ook helemaal niet. De laatste week voor de marathon besloot ik toch nog maar wat aan de lange afstand te gaan werken en liep ik een duurloop van 24km.

Dat was het. Dat was mijn voorbereiding.

Belachelijk slecht dus: niet boven de 24km gelopen, nooit de “tijd volgelopen” en geen idee wat me precies te wachten stond. De dag voor de marathon braaf een groot bord pasta weggewerkt.

D-Day: maandag 24 maart 2008

Toen ik maandagochtend wakker werd was het buiten wit, het had die nacht gesneeuwd.

Na 6 boterhammen weggewerkt te hebben, wat lastig ging door de zenuwen ging ik naar de Jaarbeurs waar er gestart werd. Het precieze parcours kan ik niet meer vinden maar het is een behoorlijke saaie marathon. De eerste 10km gaan door de stad maar daarna is het lopen door De Meern naar Harmelen, aan de andere kant van de weg terug naar de Meern, een kilometer lang over een busbaan en dan weer terug de stad in. Niet erg mooi, zeer weinig bochten -dus lange, rechte stukken- en heel, héél weinig publiek langs de kant van de weg. Alle ingrediënten om het een lange, slopende tocht te maken. Zeker als je niet goed genoeg getraind bent. Het verloop van de wedstrijd zag er voor mij zo uit.

Vanaf kilometer 31 á 32 was het één groot drama. Geen kracht meer in mijn benen, verzuurd en zwaar vermoeid gevoel en stukken moeten lopen. Ik kon steeds ongeveer 4-5 minuten hardlopen en moest dan weer een minuut wandelen om te herstellen van dat stukje. Zo heb ik de laatste 12 kilometer volgemaakt. Het wordt dan een behoorlijk slopende rit. Rond de 30km begon het ook nog even te sneeuwen, heerlijk..

De finish

Zelfs op 400m voor de finish moest ik nog een keer stoppen om te wandelen. Ik wist dat mijn ouders, vriendin en een vriend om de hoek staan -op de laatste 300m- en wil dan sowieso kunnen blijven hardlopen. Mijn finish werd opgenomen..

Bij Aktiefoto.nl -je weet we, die site met veel te dure digitale foto’s waar je twee weken op moet wachten- legden ze (ook te zien op deze lage kwaliteit) de gezichtsuitdrukkingen en pijn van de laatste tientallen meters vrij aardig vast.

Eindtijd: 3:32:50

Samengevat

Slechte voorbereiding en eigenlijk nog “een wonder” dat ik zo’n tijd kon lopen. Ik riep dat het een hel was en dat ik het nooit meer zou doen. Dat bleek niet waar te zijn, maar ik had er wel weer een hele tijd voor nodig om de lol van het hardlopen in te kunnen zien. Sowieso had ik een paar dagen nodig voordat ik weer normaal kon lopen. Lopen dus. Niet hardlopen..