Om 9:30 werd er vertrokken vanaf Sportpark Olympos op de Uithof. Met ongeveer de helft van het aantal deelnemers in vergelijking met vorig jaar in de hoop dat het allemaal wat beter door zou stromen. We stonden redelijk ver naar achteren waardoor het toch zeker 5 minuten duurde voordat we weg konden. Samen met Menso, Vincent en Remy begon ik vervolgens aan de tocht door de provincie Utrecht.
‘s Ochtends de hele marathon gevolgd bij RTV Utrecht, tussendoor naar het Merwedekanaal op de eerste mannen een hart onder de riem te steken, en een prachtige prestatie van met name Michel Butter gezien, die in de laatste kilometer de Keniaanse leider in de wedstrijd nog zéér overtuigend voorbij ging. Erg gaaf!
Toen was het tijd om zelf te gaan lopen. Mooi op tijd kwam ik aan bij de Jaarbeurs om mijn startnummer op te halen. Nummer opspelden, tien minuutjes inlopen en het startvak in. Voor het eerst dit jaar daadwerkelijk voordeel van mijn wedstrijdlicentie waardoor ik lekker vooraan kon gaan staan in het halfvolle startvak waar iedereen gewoon ontspannen een plekje kon innemen. Echt 100.000x fijner dan de ervaring bij de Singelloop vorig jaar, waar het dringen was tussen de recreanten.
Voor de start nog even Erben Wennemars gespot die ook weer meedeed (bij de Marathon van Amsterdam vorig jaar wist ik hem net voor te blijven) voordat we werden afgeschoten door Thijs Feuth die helaas niet mee kon doen aan de Dutch Battle eerder op de dag, op de volle Marathon. Rustig van start en proberen redelijk constant rond de 4:00/km te lopen en zo op 1:25 uit te komen was het doel.
Vanavond meegelopen in de Zomeravondcup, een jaarlijks terugkerende wedstrijd georganiseerd door Hellas in Utrecht. Vorig jaar wist ik daar voor het eerst onder de 40:00 te lopen op de 10km. Hoewel het vandaag wat aan de warme kant was had ik goede hoop om rond de 38:30 te lopen.
Vanavond om 19:45 was de start van de Unicefloop in Breukelen. Een loop waar ik vorig jaar ook aan meegedaan had op de 5km en een mooie gelegenheid om weer eens even te kijken hoe het met de snelheid gesteld is na een paar maanden reizen en daardoor wat minder training. Voor de gelegenheid schafte ik vanmiddag nog een nieuw paar loopschoenen aan, de Nike Lunaracer+ 1. Een “echte” wedstrijdschoen die ik naast mijn Nike Lunarglide+ 2 ga gebruiken.
Vlak voor de start schoof ik vanaf de voorkant het startvak in om een plekje vooraan op te eisen. Direct gevolgd door een andere loper met hetzelfde idee. Even kort uitwisselen wat het plan (de verwachting) was (rond de 18:00 gokte ik) deed hem mij doen geloven dat we samen op zouden kunnen gaan lopen.
De afgelopen weken (na de Amsterdam Marathon) zijn wat rustiger geweest op sportgebied. Wat minder trainingen, geen wedstrijden en meer tijd voor de studie/scriptie. Al vroeg in het seizoen had ik echter al wel een startbewijs gekocht voor de Zevenheuvelenloop, die zou dus nog worden afgewerkt als “einde van mijn seizoen”.
Gelukkig reden de treinen weer en kon ik zonder problemen om 13:00 aan de start verschijnen. Warmgelopen in een poncho omdat het toch wel fris was en een plekje opgezocht in het blauwe vak. Ongeveer een minuut na het startsein al over de streep gekomen en dus redelijk vooraan kunnen starten, lekker!
De eerste 5km rustig aan gedaan, vorig jaar blies ik mezelf daar op waardoor ik met steken verder moest. Dit jaar doorkomst in 19:54, niet te hard maar een mooie uitgangspositie voor onder de 59:00 (doel).
Op de 10km had ik wat kunnen versnellen, tijdens het afdalen steeds aardig wat mensen ingehaald en bergop het tempo goed vast kunnen houden. Met een doorkomst in 39:36 was ik dan ook tevreden.
Vanaf 11km gaat het bijna alleen nog maar naar beneden. Op 13km zit een klein klimmetje maar daar glij je eigenlijk vrij makkelijk overheen. Doorpakken dus! Met de laatste 4km in 3:51, 3:53, 3:43 en 3:41 kon ik met 59:02 als eindtijd zeer tevreden zijn, een nieuw PR! Hier de Garmin data.
Mooie loop, mooie omstandigheden en geen last van de drukte. Het kan harder, maar dat komt volgend jaar/seizoen wel weer!
Het zal niemand ontgaan zijn, de marathon van afgelopen zondag in Amsterdam. Hierbij mijn serie foto’s die het verloop van “soepel en fit” naar “verkrampt en kapot” mooi weergeeft! Ook een filmpje met achtereenvolgens mijn doorkomst op (ongeveer) 21.1, 26, 30, 35, 40 en 42,2km.
Zondagochtend liep ik om kwart voor 9 de Sporthallen Zuid bij het Olympisch Stadion in. “De Dag” was aangebroken. De Amsterdam Marathon stond op het programma. De marathon waar ik zo graag onder de 3 uur wilde gaan lopen en waar ik een half jaar naar had uitgekeken en voor had getraind.
Na een korte tegenslag, ik was mijn chip vergeten, was deze gelukkig snel verwerkt: binnen 10 minuten had ik een vervangende chip. Nadeel: mijn tussentijden konden niet naar Twitter overgezet worden want startnummer en chipnummer waren bij de start nog niet gekoppeld.
De start, in het Olympisch Stadion, was super. Na een zeer zouteloos praatje van Burgemeester van der Laan klonk om precies 9:45 het startschot.
Rustig beginnen was het uitgangspunt. Meteen proberen om mijn doeltempo van 4:15/km te vinden. Me daar in vastbijten en niet meer los laten, zo had ik het bedacht. En, verdomme, wat ging het heerlijk! De eerste paar kilometer was het even zoeken maar daarna zat ik in een prima ritme.
Op 5, 10 en 15km netjes mijn gelletjes gepakt en met groeiende tegenzin weggesabbeld. Het stuk langs de Amstel naar Ouderkerk was wat saai maar eigenlijk goed te doen. De terugweg was een stuk leuker lopen en de 20 en 21,1km (1:30:03) punten werden nog steeds prima op tempo gepasseerd.
Toen we het Amstelpark op draaiden kreeg ik het voor het eerst wat lastiger. Geen pijntjes of problemen met de ademhaling maar toch een terugvallend tempo. Net na de verzorgingspost op 30km werd dat bevestigd met een kilometer in 4:28. Niet goed.
Met nog 12km voor de boeg besloot ik geen weerstand te bieden tegen de toch redelijk plotselinge afname van snelheid. Die 3uur moest ik laten varen, alles daar net boven zou ook super zijn! En, ik wilde kostte wat kost niet gaan lopen, zoals ik tijdens mijn eerste marathon in Utrecht had moeten doen.
Het werd zwaarder en zwaarder, zoals ik dat van mijn eerste marathon ook nog wel kon herinneren. Je benen willen niet meer, in je hoofd knakt er ook iets en je begint je af te vragen waarom je dit eigenlijk doet. De kilometers duren langer -helaas niet alleen voor je gevoel- en dat komt de moraal niet ten goede!
Met kilometers tussen de 4:30 en 4:45 liep ik naar het 35km punt. Onderweg nog aangemoedigd door oud studiegenoot Thijs, wat weer een korte oppepper betekende. Rekenden dat ik zou kunnen doorlopen met 4:45/km zou ik nog steeds op 3:06 uitkomen, een mooie tijd!
Bij de waterpost op het 35km punt mistte ik het laatste bekertje omdat er iemand precies tussen bleef lopen. Kon die man natuurlijk ook niet zo veel aan doen (hij zal wellicht ook moe geweest zijn?) maar ik moest dus even stoppen en een paar meter terug.
Nou was het stoppen niet zo erg, maar het gevoel in mijn linker hamstring wel.. Een klein, heel licht, prikkeltje. Venijnig, gemeen, het begin van kramp.
Rond het 36km punt stond Pieter klaar met zijn telefoon (hij zou de tussentijden doorzetten naar Twitter, was zoals gezegd mislukte) en hij maakte onderstaande filmpjes. In het eerste filmpje is het best te zien hoe ik me voelde: ik ging dood.
Net als Pieter gestopt is met filmen komt er weer zo’n krampscheut door mijn linker hamstring. Wetend/denkend dat Pieter mij nog kan zien loop ik door. (Het kopje van Bloemendaal was genoeg afgang voor dit seizoen).
Het doorlopen gaat nog zo’n 200m goed. Dan: kramp, linker hamstring, stoppen, rekken. Kut. Nog 5km.
Het gaat goed tot het Vondelpark, daar schreeuw ik het uit als ik net onder het bruggetje vandaan kom. Rechts heeft nu ook kramp.. Met mijn tenen op de stoeprand probeer ik het eruit te drukken. Dat werkt, lijkt het.
Tot twee keer toe ga ik te vroeg weer door om schreeuwend de stoeprand weer op te zoeken. Scheldend en vloekend tegen de kramp, tegen mezelf en dat ik door moet. Door kan ik uiteindelijk, dat valt dan weer mee.
Door het Vondelpark loop ik inmiddels 5:00/km. Het voelt als strompelen en ik ga er vanuit dat het er niet uit ziet. Doorkomst op 40,2km is 3:00:30. Ik kan nog steeds dicht in de buurt van 3:10 komen als ik er twee kilometers van 4:45 uit weet te persen!
40,8km, mijn naam wordt geschreeuwd vanaf de kant: een Dam tot Damloopster van het team waar ik in mee liep. Ik krijg zowaar en lach op mijn gezicht getoverd en zwaar nog even. 100m verderop wat water gepakt: nog 1,2km!
41,1km. BAM. AAAAAAAAAAAAUW. KRAMP.
Niet te zuinig dit keer. Aan de rechterkant verkrampt mijn hamstring en kuit, links doet mijn bovenbeen vrolijk mee. “Oeeeeeeeh”, klinkt het vanaf de kant kort daarna gevolgd door een heerlijk Amsterdams “Gaat het schat?”.
Met wat hulp van wederom een stoeprandje voelt mijn rechterbeen zich weer wat beter. Links is ook een beetje weggetrokken en ik wil door. Een halve stap later kom ik daar op terug.. Verdomme! AUUW!
“Kom maar hier schat, dit gaat niet werken”, het Amsterdamse-accent weer. Al shag-rokend neemt ze nu achtereenvolgens mijn rechter- en linkerbeen onder handen. Pffft, dat voelt echt heel, heel veel beter ineens. Langzaam ontspannen mijn benen weer een beetje. Ik mag niet weg voordat ik alles heb losgeschud (een minuut of 3-4), en eigenlijk wil ik ook niet eerder weg.
De laatste kilometer loop ik om mezelf heel te houden, ik wil niet nog een keer kramp. Een eventuele 3:10 is al lang niet meer mogelijk, gelukkig blijft 3:15 te doen.
Bij binnenkomst van het Olympisch Stadion zoek ik mijn vriendinnetje en ouders. Op de laatste 100m zie ik ze zitten, precies ter hoogte van de finishlijn. Ik heb het gehaald! Het is me gelukt! Op 3:13:30 stopt de klok voor mij. Bij lange na geen 3uur, zo ver ben ik gewoon echt nog niet, maar wel een prachtig PR waar ik trots op kan zijn!
Het verslag stond eerder al online, nu heb ik daar ook twee foto’s en een klein filmpje van onderweg (6,2km ongeveer). Je eigen actiefoto tijdens de Singelloop vind je hier, zoals altijd verkrijgbaar tegen een veel te hoge prijs..
Gistermiddag was het weer tijd voor de jaarlijkse Singelloop in Utrecht. Volgens eigen zeggen de oudste stratenloop van Utrecht. Voor mij vooral een handige en leuke loop omdat het in Utrecht is en ik er dus lekker op de fiets heen kan. Met de teleurstelling van de Dam tot Damloop in mijn achterhoofd was het de bedoeling om een mooi 10km PR te lopen, dat moest er toch zeker inzitten!
Bij de start om 12:30 was ik meteen goed weg. Dat wil zeggen: ik kon me aardig een weg worstelen door de groepen Bedrijvenlopers en “snelle” recreanten die voor mij gestart waren. Dit jaar was er voor het eerst bij de Singelloop een opdeling gemaakt in startvakken maar dat mocht niet echt baten. Bij de start was het veel te druk (ondermeer omdat de Bedrijvenloop gelijk met de snelste recreanten richting de start kon) en was er géén zandloper om de weg een beetje vrij te maken. De eerste 100m was ook nog een behoorlijk smal waardoor ik letterlijk stil moest staan voor een vijftal bedrijvenlopers die hand in hand op de foto gingen op het smalle stuk.. *zucht*.
Maar goed, hardlopen ging het over! En hardlopen ging goed! De eerste kilometer in 3:47/km (zie bovenstaand) maar daarna drie snelle kilometers waar ik zeer tevreden over was! Helaas daarna wat meer verval gehad dan ik wilde, maar al met al niet slecht! De laatste 900m was zwaar, heel zwaar. Ik was toch wel goed kapot gegaan en ben lekker verzuurd in de laatste 500m. Met een laatste kilometer in 3:41/km en de laatste 200m in 3:33/km was het echt het maximale wat ik er nog uit kon persen.
Met 37:52 (officiële meting) liep ik (slechts) 5 seconden van mijn PR af. Maar goed, een nieuw PR is een nieuw PR. Daarbij moeten er wat kanttekeningen geplaatst worden bij dit PR en mijn vorige PR (37:57). Daar kom ik zo op. Alle Garmin data vind je alvast hier (zonder hartslagmeter gelopen, veel lekkerder: ga ik vanaf nu doen tijdens wedstrijden)!
Na mijn spullen opgehaald te hebben kon ik nog net mijn vader zien finishen in 54:03 (ook een mooi PR, maar liefst 3 minuten sneller dan vorig jaar) om vervolgens tot de allerlaatste loper langs de kant te blijven en hem over de eindstreep te schreeuwen. Goed gedaan Ed!
Tijdens het welverdiende biertje na afloop krijg ik een sms van Lex, die ook had meegelopen: “16e plaats, knap werk!”. De 16e plaats (bij de recreanten)? Toch netjes als er 4100+ mensen als recreant meelopen!
KanttekeningenNog even over het PR. Mijn oude PR stond dus op 37:57, gelopen tijdens de Golden Ten in Delft. Mijn Garmin zei daar bij het passeren van de eindstreep 9,86km (140m te weinig voor een 10km). Dat parcours was niet nagemeten en zou dus best iets te kort geweest kunnen zijn (een verschil in mijn voordeel van ongeveer 30seconden).
Gisteren heb ik tot 8km over de buitenbocht moeten nemen om me niet “vast” te lopen in de drukte. Daardoor stond er aan het eind 10,18km op mijn Garmin. Een verschil van 180m (of 38seconden). Dit parcours is echter goed opgemeten (want, er werd gisteren een wereldrecord 10km op de weg gelopen, belachelijk snelle 26:44).
Ergo, ik kan sneller dan 37:52, ik heb het (denk ik) zelfs al gelopen maar ik hou de officiële tijd aan en schaf voor volgend seizoen een wedstrijdlicentie aan zodat ik veel verder naar voren kan starten. Mijn tijden gaan er nu onder “lijden” dat ik tussen de recreanten sta en dat is toch jammer.
Sinds gisteravond sta ik ook in de uitslag van de Dam tot Damloop 2010. Eerder was ik er niet in opgenomen, blijkbaar waren ze mijn chip even kwijt geweest. De foto’s waren nu dus ook beschikbaar, samen met de filmpjes die onderweg altijd gemaakt worden. Voordeel van de Damloop is dat de foto’s altijd gratis beschikbaar worden gesteld (dit keer met dank aan Nike Nederland). Top!
Hier kun je je eigen foto’s terugvinden. De videobeelden kun je het eenvoudigst opvragen door in de uitslagen op “persoonlijke video” te klikken onder de grafiek van je wedstrijdverloop.
