Verslag Marmotte 2013

marmotte-header

Afgelopen zaterdag het ik in de Franse Alpen de Marmotte gereden. Een “cyclo” van 175km over vier bekende Alpen cols: Col du Glandon, Col du Télégraphe, Col du Galibier en als toetje de finish op Alp d’Huez. In totaal 5000 hoogtemeters en dus véél klimwerk te verzetten.  Met een groepje van 8 vrienden heb ik drie dagen in een huisje gezeten en ons als “profs” voorbereid (licht trainen, veel eten, rusten en fiets prepareren). Zaterdagochtend om 7:30 gestart, hieronder lees je hoe het me vergaan is.

Hoogteprofiel-Marmotte-Granfondo1

glandon

Het eerste deel naar de Col du Glandon ging eigenlijk vanzelf. Je daalt een heel klein beetje en rijdt in groepjes als snel ruim 35km/h zonder dat je echt wat hoeft te doen. Alle beklimmingen waren nieuw voor mij, ik had alleen de hoogteprofielen een beetje bestudeerd en dat bleek al zeer waardevol. De Col du Glandon is een mooie klim die aan de onderkant mooi beschut ligt. De eerste paar kilometer moet ik aardig zoeken naar een tempo, maar door rustig te beginnen kon ik al snel lekker “draaien”. Op de minder steile stukjes kon ik een tandje bijschakelen om de belasting wat constanter te houden en wat meer snelheid te ontwikkelen. Halverwege een korte afdaling waarna je “stil” komt te staan op een vrij steil stuk (12%) van een paar honderd meter. Na dit steile stuk werd het duidelijk minder zwaar en kon ik heerlijk doordraaien naar de top.

Op de top van de Col du Glandon heb ik even 15min rust gepakt (de tijd stond toch stil) om vervolgens rustig af te dalen. De afdaling van de Col du Glandon is geneutraliseerd: prima wat mij betreft want hij is mooi maar ook best link. Desondanks heb ik hier de enige twee ambulances van de dag gezien. Twee mensen op de grond wat er beide niet lekker uitzag. Toch altijd weer even schrikken. Onderaan de Col du Glandon net voor de tijdmeting weer start nog even eten en vervolgens een “vlak” stuk naar de Col du Télégraphe.

De Col du Télégraphe ging prima. Veel mensen in kunnen halen en door weinig mensen ingehaald. Mijn krachten goed kunnen verdelen en de laatste twee kilometer pas écht af gaan tellen tot de top. Op de top was er een waterpunt dat ik even overgeslagen heb, beneden in Valloire was er namelijk een verzorgingspost waar ik gepland had om te stoppen. Op de top nog wel even twee gelletjes (al afdalend) naar binnen gewerkt. Helaas bleek mijn water op, wat de gelletjes wegspoelen niet mogelijk maakte, dus dat was niet ideaal aangezien het nog wel een 15min fietsen was naar de verzorgingspost. Uiteindelijk daar bidon nummer 5 en 6 gevuld om aan de Col du Galibier te beginnen.

galibierDe Col du Galibier was prachtig en erg zwaar. De eerste 6km ging het wel lekker, maar daarna werd het pittig. Op ongeveer 7km onder de top gaat het naar 9% en schoot de kramp erin. Ik moest even naar de berm om te rekken, gelukkig bleef het tot deze ene keer beperkt. Er stopte een motor met cameraman naast me, om me te gaan filmen terwijl ik met een verbeten gezicht de kramp uit mijn been stond te duwen/wrijven/masseren. Prima dat je me filmt, dacht ik, maar dan ga je me wel weer op gang duwen! Zo gezegd zo gedaan, na twee keer “poussez-moi s’il-vous-plait” snapte de beste man dat ik een zetje nodig had om weer in de pedalen te klikken. Ik had eigenlijk meteen mijn tempo weer gevonden, voelde me wat frisser na de 30 seconde stop, en kon het mooi afmaken naar het dak van de Marmotte op 2600m.

afdaling-galibier

Toen een flinke hoestbui op de top. Droge/ijle lucht en een lichte verkoudheid maakte dat ik bijna over m’n nek ging. Maar uiteindelijk kon ik binnen 10min mijn weg vervolgen met volle bidons (extra gewicht voor de afdaling natuurlijk). Dalend ben ik niet zo’n held. Rustig aan gedaan dus en geen risico’s genomen. Het was ruim 40km dalen naar de voet van de Alp d’Huez, met tussendoor slechts twee klimmetjes van een paar honderd meter. In het begin was het even zoeken naar een groepje maar uiteindelijk kon ik wel aansluiten. Vervolgens ga je dan, ook als je het rustig aandoet met bijna 70km/uur door tunnels heen, wat een enorme kick geeft, maar natuurlijk niet zonder risico’s is. Gelukkig was de hele weg van deze lange afdaling afgezet en  was er slecht zeer beperkt motorisch verkeer dat alleen óók aan het afdalen was.

huezOnderaan de Alp voor de laatste keer mijn bidons gevuld en aan de klim begonnen. Die klim was pittig! Met 160km in de benen zijn de eerste 5 bochten bijna niet door te komen. Dat dachten meer mensen, want er werd veel gelopen, gezeten en gescholden. Ik kon op de fiets blijven en vooruit blijven gaan maar daar was wel alles mee gezegd. Inhalen was er niet meer bij, maar ingehaald worden ook niet echt. Iedereen zat op het einde van z’n kunnen. Vanaf het eerste dorpje vlakt de boel iets af maar versnellen en/of opschakelen was voor mij geen optie meer. Op de foto hiernaast is het verbeten gezicht misschien niet echt te zien, maar ik voelde me niet best meer.

 

 

finish

Uiteindelijk draai ik het dorp in, beklim het laatste stukje van de Alp d’Huez en mag dan de laatste 200m uit gaan rollen naar de finish. Wat een fantastisch gevoel. Armen omhoog bij het passeren van de finish en tranen in m’n ogen van blijdschap, vermoeiheid en toch ook wel trots. Een kwartier later mag ik mijn eindtijd ophalen en blijk ik 8:12:24 gefietst te hebben, goed voor zilver, waar ik enorm blij mee ben. Ik was weggegaan met het doel “uitfietsen, maar wel met een zo goed mogelijke tijd” en dat was dit zondermeer.

Al met al een fantastische ervaring! Ik kan iedereen die zich een dag een tourrenner wil voelen aanraden om deze of een vergelijkbare tocht over een aantal Alpen cols te gaan fietsen. Doen!

Tot slot hieronder mijn resultaten op Strava.

2 thoughts on “Verslag Marmotte 2013

  1. inquestos

    Prachtig, mooie ervaring! Niet met vrienden, maar in je eentje afgewerkt in de luwte van veel andere eenlingen? Benieuwd naar je komende avonturen, dus houdt ‘t blog inderdaad maar levend 🙂 .

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *