Verslag Amsterdam Marathon

Zondagochtend liep ik om kwart voor 9 de Sporthallen Zuid bij het Olympisch Stadion in. “De Dag” was aangebroken. De Amsterdam Marathon stond op het programma. De marathon waar ik zo graag onder de 3 uur wilde gaan lopen en waar ik een half jaar naar had uitgekeken en voor had getraind.

Na een korte tegenslag, ik was mijn chip vergeten, was deze gelukkig snel verwerkt: binnen 10 minuten had ik een vervangende chip. Nadeel: mijn tussentijden konden niet naar Twitter overgezet worden want startnummer en chipnummer waren bij de start nog niet gekoppeld.

De start, in het Olympisch Stadion, was super. Na een zeer zouteloos praatje van Burgemeester van der Laan klonk om precies 9:45 het startschot.

Rustig beginnen was het uitgangspunt. Meteen proberen om mijn doeltempo van 4:15/km te vinden. Me daar in vastbijten en niet meer los laten, zo had ik het bedacht. En, verdomme, wat ging het heerlijk! De eerste paar kilometer was het even zoeken maar daarna zat ik in een prima ritme.

Op 5, 10 en 15km netjes mijn gelletjes gepakt en met groeiende tegenzin weggesabbeld. Het stuk langs de Amstel naar Ouderkerk was wat saai maar eigenlijk goed te doen. De terugweg was een stuk leuker lopen en de 20 en 21,1km (1:30:03) punten werden nog steeds prima op tempo gepasseerd.

Toen we het Amstelpark op draaiden kreeg ik het voor het eerst wat lastiger. Geen pijntjes of problemen met de ademhaling maar toch een terugvallend tempo. Net na de verzorgingspost op 30km werd dat bevestigd met een kilometer in 4:28. Niet goed.

Met nog 12km voor de boeg besloot ik geen weerstand te bieden tegen de toch redelijk plotselinge afname van snelheid. Die 3uur moest ik laten varen, alles daar net boven zou ook super zijn! En, ik wilde kostte wat kost niet gaan lopen, zoals ik tijdens mijn eerste marathon in Utrecht had moeten doen.

Het werd zwaarder en zwaarder, zoals ik dat van mijn eerste marathon ook nog wel kon herinneren. Je benen willen niet meer, in je hoofd knakt er ook iets en je begint je af te vragen waarom je dit eigenlijk doet. De kilometers duren langer -helaas niet alleen voor je gevoel- en dat komt de moraal niet ten goede!

Met kilometers tussen de 4:30 en 4:45 liep ik naar het 35km punt. Onderweg nog aangemoedigd door oud studiegenoot Thijs, wat weer een korte oppepper betekende. Rekenden dat ik zou kunnen doorlopen met 4:45/km zou ik nog steeds op 3:06 uitkomen, een mooie tijd!

Bij de waterpost op het 35km punt mistte ik het laatste bekertje omdat er iemand precies tussen bleef lopen. Kon die man natuurlijk ook niet zo veel aan doen (hij zal wellicht ook moe geweest zijn?) maar ik moest dus even stoppen en een paar meter terug.

Nou was het stoppen niet zo erg, maar het gevoel in mijn linker hamstring wel.. Een klein, heel licht, prikkeltje. Venijnig, gemeen, het begin van kramp.

Rond het 36km punt stond Pieter klaar met zijn telefoon (hij zou de tussentijden doorzetten naar Twitter, was zoals gezegd mislukte) en hij maakte onderstaande filmpjes. In het eerste filmpje is het best te zien hoe ik me voelde: ik ging dood.

Net als Pieter gestopt is met filmen komt er weer zo’n krampscheut door mijn linker hamstring. Wetend/denkend dat Pieter mij nog kan zien loop ik door. (Het kopje van Bloemendaal was genoeg afgang voor dit seizoen).

Het doorlopen gaat nog zo’n 200m goed. Dan: kramp, linker hamstring, stoppen, rekken. Kut. Nog 5km.

Het gaat goed tot het Vondelpark, daar schreeuw ik het uit als ik net onder het bruggetje vandaan kom. Rechts heeft nu ook kramp.. Met mijn tenen op de stoeprand probeer ik het eruit te drukken. Dat werkt, lijkt het.

Tot twee keer toe ga ik te vroeg weer door om schreeuwend de stoeprand weer op te zoeken. Scheldend en vloekend tegen de kramp, tegen mezelf en dat ik door moet. Door kan ik uiteindelijk, dat valt dan weer mee.

Door het Vondelpark loop ik inmiddels 5:00/km. Het voelt als strompelen en ik ga er vanuit dat het er niet uit ziet. Doorkomst op 40,2km is 3:00:30. Ik kan nog steeds dicht in de buurt van 3:10 komen als ik er twee kilometers van 4:45 uit weet te persen!

40,8km, mijn naam wordt geschreeuwd vanaf de kant: een Dam tot Damloopster van het team waar ik in mee liep. Ik krijg zowaar en lach op mijn gezicht getoverd en zwaar nog even. 100m verderop wat water gepakt: nog 1,2km!

41,1km. BAM. AAAAAAAAAAAAUW. KRAMP.

Niet te zuinig dit keer. Aan de rechterkant verkrampt mijn hamstring en kuit, links doet mijn bovenbeen vrolijk mee. “Oeeeeeeeh”, klinkt het vanaf de kant kort daarna gevolgd door een heerlijk Amsterdams “Gaat het schat?”.

Met wat hulp van wederom een stoeprandje voelt mijn rechterbeen zich weer wat beter. Links is ook een beetje weggetrokken en ik wil door. Een halve stap later kom ik daar op terug.. Verdomme! AUUW!

“Kom maar hier schat, dit gaat niet werken”, het Amsterdamse-accent weer. Al shag-rokend neemt ze nu achtereenvolgens mijn rechter- en linkerbeen onder handen. Pffft, dat voelt echt heel, heel veel beter ineens. Langzaam ontspannen mijn benen weer een beetje. Ik mag niet weg voordat ik alles heb losgeschud (een minuut of 3-4), en eigenlijk wil ik ook niet eerder weg.

De laatste kilometer loop ik om mezelf heel te houden, ik wil niet nog een keer kramp. Een eventuele 3:10 is al lang niet meer mogelijk, gelukkig blijft 3:15 te doen.

Bij binnenkomst van het Olympisch Stadion zoek ik mijn vriendinnetje en ouders. Op de laatste 100m zie ik ze zitten, precies ter hoogte van de finishlijn. Ik heb het gehaald! Het is me gelukt! Op 3:13:30 stopt de klok voor mij. Bij lange na geen 3uur, zo ver ben ik gewoon echt nog niet, maar wel een prachtig PR waar ik trots op kan zijn!

17 thoughts on “Verslag Amsterdam Marathon

  1. Hardloper

    Nou Maarten, ondanks alles toch nogmaals gefeliciteerd!
    Toch maar mooi uitgelopen en Wennemars voorgebleven…

    Wel ontzettend kl**** van die kramp. Toch eens kijken of je daar wat aan kan doen.
    Misschien meer drinken (missschien zelfs de dag er voor al) of extra natrium (of was het nou kalium/magnesium?) naar binnen werken.

    Nu even een tijdje rustig aan doen en misschien je benen even lekker laten masseren?
    Enne…, in 2011 zijn er weer nieuwe marathons, met nieuwe kansen en nieuwe prijzen!

    Reply
    1. Maarten Post author

      Dank je wel Roberto! Wellicht volgende keer met magnesium aan de slag inderdaad, dit was geen pretje. Nu inderdaad een tijdje rustig aan. Zevenheuvelen staat nog op het programma, maar dat is de laatste. Daarna vier maanden reizen dus dan zal er niet veel van lopen komen. 🙂

      Reply
  2. Vincent

    Zonde dat je je doel niet hebt gehaald, maar evengoed een mooi pr.
    Nu maar uitzoeken wat de oorzaak was zodat dit je de volgende keer niet meer gebeurd.

    Reply
  3. Elroy

    Super goed gedaan hoor! Jammer dat je je doel niet hebt kunnen bereiken, maar dat maakt absoluut niet uit. Je bent een waanzinnige tijd doorgezet. Onder de drie uur komt volgend jaar wel!

    Reply
  4. Stephan ten Kate

    Leuk verslag!

    Jammer van de kramp op het einde, maar wel respect voor je prestatie. Hoewel ik begrijp dat je niet helemaal tevreden bent, heb je toch de lat voor de volgende marathon weer hoger gelegd.

    Reply
    1. Maarten Post author

      Dank je Stephan!

      Achteraf gezien ben ik super tevreden, mijn doelstelling was gewoon te ambitieus. 🙂 Die 3 uur komt “vanzelf” een keer!

      Reply
  5. Gert

    Mooi verslag van een onaangename strijd tegen de kramp! Ondanks dat je veel sneller wilde, toch een forse verbetering van je PR!

    Reply
  6. Rik

    Mooi verslag je hebt echt gestreden en het heel zwaar gehad als ik het goed lees. Gefeliciteerd met je PR en je hebt weer een mooi doel om deze tijd volgend jaar te verbeteren 😉

    Reply
  7. Joost

    3.13.30 … ik loop het niet, dus ik vind het mooi hoor. gefeliciteerd met het pr en volgend jaar loop je in amsterdam wel onder de 3 uur 🙂

    Reply
  8. Pieter de Boer

    Allereerst Maaten, volgens mij zei ik het al tegen je op twitter, maar wat een onwijs mooie tijd heb je gelopen en wat een stuk heb je van je PR gelopen.

    Toch kan een kleine ‘I told you so’ niet achterwege blijven. Met alle respect, maar het gat tussen 2:59 en 3:13 is flink. Kijkend naar je tijden op de halve zou je het qua snelheid makkelijk moeten kunnen lopen, maar bij een marathon komen ook andere krachten kijken en die heb jij naar mijn mening teveel misbruikt de afgelopen weken.

    Ik ben erg benieuwd bij welke marathon je (volgend jaar?) een hernieuwde poging gaat wagen. Ik wil mogelijk dan met je meelopen om te kijken of we gezamelijk onder die 3:00 uur kunnen duiken. (ik heb hem ook in mijn hoofd) maar ik ben wel van mening dat je echt wat moet veranderen in je aanpak. Lagere snelheden, meer op hartslag en DRINKEN EN ETEN! Dan wordt die sub 3 een makje.

    Reply
  9. Jan-Johan Balkema

    Hahaha! Ikke op weg naar mn eerste halve marathon (zondag in Dresden) en ik hoop dat ik het hele stuk 5 min/km kan lopen. Maar goed, verschil moet er zijn… Jammer van de 3 uur, maar ben het met je eens dat je strakke targets neer moet zetten. En dan kan het een x misgaan. Blijft een geweldige tijd, overigens. Ik zie het mezelf de komende 3 jaar nog niet doen… Goeie analyse van training, rust, eet- en drinkpatronen en je wedstrijd aanpak en dan volgend jaar weer opnieuw! Succes!

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *