Road to the marathon: terugblik op mijn eerste marathon

Dit stukje heb ik 2,5 jaar na de genoemde marathon geschreven. Feitelijke onjuistheden zijn dus niet uitgesloten en mogelijk bewust toegevoegd om de dramatiek wat te vergroten!

In de aanloop naar de marathon van Amsterdam een korte terugblik op mijn eerste en tot nu toe enige marathon: de marathon van Utrecht die ik op maandag 24 maart 2008 liep.

Het idee

Zo, ik heb me ingeschreven voor de marathon van Utrecht!

Ik ben nu een maand fanatiek aan het trainen.. Ik heb mezelf als doel gesteld om het in 3 uur te gaan doen.. Wellicht wat ambitieus, maar ik denk dat het erin zit!

– Geschreven door mijzelf op 14 februari 2008

Stoere/naïeve praat vooraf, altijd makkelijk als je geen idee hebt wat je te wachten staat..

De voorbereiding

Op dat moment was ik dus een maand aan het trainen, als ik me goed herinner zo’n 4 á 5 keer in de week. Ik was begonnen met een schema op MyAsics.nl en had verder geen flauw benul wat een marathon lopen inhield. Ik had op dat moment 3 of 4 halve marathons in de benen, sinds 2003 waarvan mijn snelste in 1:31:51 (oktober 2007). Ik had nog nooit verder dan 21,1km hardgelopen.

Ik liep vanaf half januari tot eind februari iets meer dan 210km. Destijds hield ik dat handmatig bij op MapMyRun.com.

De eerste week van maart ging ik op wintersport, geen training die week dus.. De week erop had ik maar weinig zin om te lopen en deed ik dat dan ook helemaal niet. De laatste week voor de marathon besloot ik toch nog maar wat aan de lange afstand te gaan werken en liep ik een duurloop van 24km.

Dat was het. Dat was mijn voorbereiding.

Belachelijk slecht dus: niet boven de 24km gelopen, nooit de “tijd volgelopen” en geen idee wat me precies te wachten stond. De dag voor de marathon braaf een groot bord pasta weggewerkt.

D-Day: maandag 24 maart 2008

Toen ik maandagochtend wakker werd was het buiten wit, het had die nacht gesneeuwd.

Na 6 boterhammen weggewerkt te hebben, wat lastig ging door de zenuwen ging ik naar de Jaarbeurs waar er gestart werd. Het precieze parcours kan ik niet meer vinden maar het is een behoorlijke saaie marathon. De eerste 10km gaan door de stad maar daarna is het lopen door De Meern naar Harmelen, aan de andere kant van de weg terug naar de Meern, een kilometer lang over een busbaan en dan weer terug de stad in. Niet erg mooi, zeer weinig bochten -dus lange, rechte stukken- en heel, héél weinig publiek langs de kant van de weg. Alle ingrediënten om het een lange, slopende tocht te maken. Zeker als je niet goed genoeg getraind bent. Het verloop van de wedstrijd zag er voor mij zo uit.

Vanaf kilometer 31 á 32 was het één groot drama. Geen kracht meer in mijn benen, verzuurd en zwaar vermoeid gevoel en stukken moeten lopen. Ik kon steeds ongeveer 4-5 minuten hardlopen en moest dan weer een minuut wandelen om te herstellen van dat stukje. Zo heb ik de laatste 12 kilometer volgemaakt. Het wordt dan een behoorlijk slopende rit. Rond de 30km begon het ook nog even te sneeuwen, heerlijk..

De finish

Zelfs op 400m voor de finish moest ik nog een keer stoppen om te wandelen. Ik wist dat mijn ouders, vriendin en een vriend om de hoek staan -op de laatste 300m- en wil dan sowieso kunnen blijven hardlopen. Mijn finish werd opgenomen..

Bij Aktiefoto.nl -je weet we, die site met veel te dure digitale foto’s waar je twee weken op moet wachten- legden ze (ook te zien op deze lage kwaliteit) de gezichtsuitdrukkingen en pijn van de laatste tientallen meters vrij aardig vast.

Eindtijd: 3:32:50

Samengevat

Slechte voorbereiding en eigenlijk nog “een wonder” dat ik zo’n tijd kon lopen. Ik riep dat het een hel was en dat ik het nooit meer zou doen. Dat bleek niet waar te zijn, maar ik had er wel weer een hele tijd voor nodig om de lol van het hardlopen in te kunnen zien. Sowieso had ik een paar dagen nodig voordat ik weer normaal kon lopen. Lopen dus. Niet hardlopen..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *